ای‌کیوسان

وقتی ایران بودم هیچ راهی برام نذاشتن... خودشون تربیتم کرده بودن... میدونستن هیچوقت نشده و هیچوقت نخواهد اومد که تصمیمی بگیرمو برا رسیدن بهش هر کاری نکنم... و نشده و اگه خدای مهربون بخواد نخواهد شد که به چیزی که بخوام نرسم...

اما یه اتفاق بد افتاد... تصمیمی که برا آیندم گرفته بودم شاید به آبروشون جلو دوست و آشناهاشون آسیب میرسوند... لااقل من اینطور فکر میکنم...

اومدم کانادا... هنوز دوستشون دارم... خیلی... اما کارمو کردم... نمیدونم اونا بازم منو دوست خواهند داشت؟ یه روزی... شاید یه روز دور...

نمیدونم...